enkele gezinsfotootjes

De voorbije maanden een paar keer foto's getrokken met de huisdieren erbij, dit is dus ons gezinnetje momenteel:



Waar zijn die twee kleine prutskes van een jaar geleden heen?

nog twee challenges

Gisterenavond terug aan de slag gegaan met mijn scrapmateriaal. Ik wou nog deze challenge van In2hobby maken. Voor deze challenge ben ik aan de slag gegaan met foto's van onze Lucy. Het mag dan meer dan een jaar geleden zijn dat we haar moesten laten gaan, maar ze blijft nog steeds in gedachten.

Yesterday evening i scrapped a little. I wanted to make the challenge of in2Hobby. For this challenge i took pictures of our dear Lucy. Althought it's over a year ago we had to let her go, she's still in our memories.

En na mijn winnende lo van vorige challenge op Scrap and stamps, ben ik ook deze keer aan de slag gegaan met hun uitdaging. De uitdaging was om een lo te maken over een traditie rond de herfst. Ik heb foto's gebruikt van mijn leerlingen op uitstap naar het bos. Deze lo komt dan ook morgen aan de klasdeur te hangen.

After i won the previous challenge of Scrap and stamp, i took a chance on the new challenge. Scrapping about autum-traditions. One of my own traditions is to go on a fieldtrip to the woods when the autum starts. This is my lo who will be hanging on my classdoor from tomorrow on.

eindelijk een update

Amai, wat is de tijd gevlogen. Ik kan amper geloven dat het al bijna kerstmis is.
En dat het al van de zomer geleden is dat ik nog upgedate heb.


Isolde is lid geworden van dit design team, dus ben ik nog net voor de deadline aan de slag gegaan met hun schets.

It's been a while since i did an update. I'm really ashamed.
But I have been scrapbooking lately. A lot of lo's are waiting to be posted here.

Isolde made it into the design team of Scrap and Stamp I made it just to the deadline with their latest challenge.

En ons fotomodel had er absoluut geen probleem mee om een demonstratie te geven.

and here our proud model happy to give a demonstration!

eerste keer aan de zee

Gisteren zijn we met onze Martha naar de zee geweest. Het was de eerste keer dat ze de zee zag. Het eerste moment dat we op het strand kwamen was ze overdonderd door alle geluiden en indrukken. We hadden speciaal een kalm stuk strand uitgezocht waar honden toegelaten zijn. Maar toen we daar aankwamen was er juist een jeugdbeweging een competitie vliegeren aan het houden, wat voor veel lawaai zorgde. Maar toen we dicht bij de zee zelf liepen, was het veel rustiger en kon Martha eens goed doorlopen. De eerste stapjes in de zee waren heel voorzichtig, en de eerste golven vond ze beetje beangstigend, maar na een vijftal minuten had ze alle drempels overwonnen en croste ze over het strand. En natuurlijk was het fototoeste ook mee!

Het plezier straalt er gewoon van af. Ze bleef wel aan de lange lijn, durfden haar niet los te laten, wie weet waar ze dan uitgekomen was.

Martha is duidelijk verzot op krabsalade, op het strand wou ze telkens de aangespoelde krabbetjes opeten.

Na een uurtje werd ze al moe en was ze een knuffelhondje aan het worden.

Op de dijk kwamen we een mevrouw tegen die ook een epagneul meehad. Iets wat je ook niet alle dagen tegenkomt. Natuurlijk moesten de twee hondjes samen op de foto.

En een ijsje om de dag af te sluiten. Ik heb de bovenste helft opgegeten, Martha de onderste.

Portugal

Zoals de meesten onder jullie wel weten, zijn wij twee weken op reis geweest naar Portugal, meer bepaald naar de Algarve. Het waren twee weekjes puur relaxen, maar toch hebben we geen veertien dagen op ons leeg gat gezeten (en wat dan nog als we dat wel hadden gedaan?).

Het hotel waar we zaten lag op enkele kilometers van Albufeira, een toeristisch stadje dat heel erg in is bij de Engelsen. Vanuit ons hotel reed er enkele keren per dag een bus van en naar Albufeira, gratis en voor niks. Dus zijn we eens een halve dag richting stadje gegaan. Eenmaal weg van de boulevards langs het strand kon je hele mooie straatjes vinden.

En in die kleine straatjes kon je ook de bekende Azulejos vinden. Dat zijn beschilderde tegeltjes die vaak een religieuze prent vormen.

We trokken ook op jeepsafari, het achterland in. Veel stof, veel hotsen en botsen maar vooral veel leute.


En na een hele rompslomp bij onze hostess trokken we er nog een dag op uit met de huurauto. Langs de kust naar enkele prachtige stranden in Lagos.

Op deze dag reden we ook naar het meest zuidelijke puntje van Europa, de Cabo San Vicente. Van daaruit is het maar een paar duizend kilometer naar Amerika.

Ons hotel was gelegen aan het strand van Falesia, dat bekend staat voor zijn mooie rotsen. Even 93 treden naar beneden en dan kon je pootje baden in de Atlantische Oceaan, die toch maar frisjes aanvoelde als je de Caraïbische wateren gewend bent.

En nu een selectie maken van de vele foto's om ze dan af te laten drukken en te scrappen met de nieuwe schetsen van creanijn!

crop bij Vicky

Vrijdagavond ben ik gaar scrappen bij Vicky. Ik had eigenlijk gedacht at er van scrappen niet veel in huis ging komen, want als je bij iemand gaat croppen die net zeven maanden de wereld rondgereisd heeft, dan heb je wel heel wat te bespreken. Maar wonder boven wonder heb ik toch weer netjes drie lo's gemaakt. Ik ga nog eens door mijn foto's geraken als ik zo blijf verderwerken.
Babs, Virginie en Ann waren ook van de partij en het was een hele gezellige avond. Ik geloof dat ik de goesting in croppen terug gevonden heb. Zullen ze thuis graag horen, nietwaar mamsie?

De eerste lo is een dubbele lo aan de hand van een schets van Vicky. Ik had deze foto's genomen op de afscheidscrop van Vicky, nu dus zeven maanden geleden. De Speedy had toen een ware antipathie tegen het rode tafellakentje en dat werd dus een onderwerp voor een fotoreportage. Nu Vicky eindelijk terug is, geraken de foto's ook gescrapt. Met rood papier, dan nog wel!

Deze foto's liggen ook al zes maanden in mijn bakje. Toen ons blètepoeptje nog maar enkele dagen bij ons was, viel de eerste sneeuw. Hij mocht eigenlijk nog niet buiten (vaccinaties werkten nog niet) maar de eerste sneeuw, daar moest hij toch een keer aan voelen. Een echte sneeuwlover zal hij wel nooit worden, hij spurtte zo vlug als tellen terug naar binnen en ging voor de warme kachel zitten. Toen ook al zo'n held!

Lange tijd bleef de wereld van ons blètepoeptje beperkt tot onze tuin, maar plots had hij het gevonden hoe hij op de hoge muur moest springen. Tja, plots vind je de muur van je leven... en dan ben je weg natuurlijk! Al denk ik niet dat hij zo ver weg gaat van huis, hij komt altijd snel terug naar zijn etensbakje.

Die lo van de eerste sneeuw is nog niet helemaal mijn goesting, ga er toch nog wat aan doen. Er ontbreekt precies nog iets, en ik geloof dat ik net gevonden heb wat!

Dit weekend ook nog een DTD-box van lang geleden eindelijk gemaakt, later foto's!